Ivo 60.
Voor zijn 60e verjaardag wist Ivo eigenlijk meteen waar hij wilde zijn: Bar America in Calpe. Wie Ivo een beetje kent, snapt dat. Hij komt er al jaren graag, kent er ondertussen heel wat mensen en voelt zich er gewoon goed. Dus waarom zou je lang zoeken naar een andere plek?
Een klein feestje werd het niet. Familie en vrienden kwamen over uit België en ook de Spaanse mensen die Ivo in Calpe heeft leren kennen, waren erbij. En net toen hij dacht dat hij wel wist wie er allemaal zou komen, stonden daar plots zijn nonkel en tante. Speciaal overgevlogen voor zijn verjaardag. Die blik van Ivo hadden we eigenlijk moeten filmen. Dat had hij dus écht niet zien aankomen.
Veel tijd om daarvan te bekomen kreeg hij niet. Tafels tegen elkaar, nog wat stoelen erbij en Bar America zat goed vol. Ivo liep ertussen zoals we hem kennen. Hier een babbeltje, daar een pint, even bij iedereen langs. Je zag gewoon dat hij genoot.
En er kwam eten. Veel eten. Telkens wanneer je dacht dat dit het ongeveer wel zou zijn, verscheen er weer iets op tafel. Tapas, nog meer tapas… niemand hoorde je klagen. Tegen de tijd dat iedereen ruim voldoende had, konden we eigenlijk gerust stoppen. Dat deden we uiteraard niet.
Want er was ook nog een lokale dj. In het begin bleef iedereen netjes zitten. Beetje meebewegen met de muziek, glas in de hand. Tot iemand rechtstond. Daarna ging het snel. Stoelen aan de kant en even later stond zowat iedereen te dansen. Familie, vrienden, Belgen, Spanjaarden… iedereen deed mee. Wie goed kon dansen had een klein voordeel. De rest liet zich daar niet door tegenhouden.
Ivo ook niet.
“Belgen, Spanjaarden, tapas, muziek en iedereen op de dansvloer. Ivo had zijn zestigste moeilijk beter kunnen kiezen.”
Ik herinner me nog dat ik rondkeek en dacht: dit is eigenlijk wel schoon. Mensen die elkaar een paar uur eerder amper kenden, stonden samen te dansen en plezier te maken. Meer moest dat eigenlijk niet zijn.
En toen kwam de taart. We wisten dat er taart was. Alleen had niemand ons blijkbaar gewaarschuwd voor het formaat. Iedereen had ondertussen meer dan genoeg gegeten. De taart hield daar duidelijk geen rekening mee. Volgens mij had half Calpe nog kunnen aanschuiven.
Er werd gegeten, gedronken, gezongen, gedanst en vooral veel gelachen. Sommige verhalen van die avond halen we nog regelmatig boven. Andere zijn prima waar ze zijn: bij de mensen die erbij waren.
Maar als ik eraan terugdenk, zie ik vooral Ivo daar staan. Tussen zijn familie en vrienden uit België, zijn nonkel en tante die hem compleet hadden verrast en de Spaanse mensen die hij door de jaren heen in Calpe heeft leren kennen. Pint in de hand en duidelijk content.
Geen chique feestzaal. Geen ingewikkeld programma. Gewoon zijn favoriete bar, veel te veel eten, een gigantische taart, muziek en een hoop mensen die speciaal voor hem samen waren gekomen.
Ook leuk om te weten:
Beste restaurants in Calpe op wandelafstand | Onze favorieten
Waarom Calpe zo'n onvergetelijke plek wordt | Thuiskomen aan de Costa Blanca
