Moros y Cristianos in Calpe: een avond die we niet snel vergeten
De eerste dreun van de trommels voel je bijna in je borstkas. Sylvie kijkt meteen naar me en haar mama staat al wat verder naar voren om zeker niets te missen.
En dan komen de Moros.
De kostuums, de kleuren, de muziek… je weet eigenlijk niet goed waar je eerst moet kijken. Sylvie tikt me even aan en haar mama zegt: “Kijk naar die details, dit is toch ongelooflijk.” Ze heeft gelijk. Op foto’s ziet het er indrukwekkend uit, maar als je er zelf tussen staat, is het toch iets anders.
Even later volgen de Cristianos en verandert de sfeer helemaal. Helmen, harnassen, vlaggen en stevige muziek. Sylvie kijkt naar me en lacht: “Dit is precies een film, maar dan zonder scherm.”
“Op foto’s is het indrukwekkend. Maar pas als je daar staat en die trommels voelt, begrijp je waarom.”
Dat zinnetje is me bijgebleven, omdat het eigenlijk perfect samenvat hoe het voelt.
Op een bepaald moment stopt een jonge danseres in een Moros-kostuum vlak voor ons. Ze kijkt naar Sylvies mama, glimlacht en maakt een kleine buiging. Een klein gebaar, maar net dat maakte het voor ons bijzonder.
Daarna kijken we anders naar de optocht. Niet meer alleen naar de kostuums, maar ook naar de mensen, de families langs de kant en hoeveel deze traditie hier betekent.Wanneer we later terugwandelen door Calpe, praten we er nog over na. Over de trommels, de kostuums en vooral over hoe dicht je er middenin zit.
Moros y Cristianos is voor ons zo'n avond die je moeilijk helemaal op foto kunt vastleggen. Als je tijdens deze feesten in Calpe bent, ga kijken. Echt.
