Daar is hij.

Er is altijd dat ene moment tijdens de rit naar Calpe waarop de vermoeidheid plots wat verdwijnt. Niet omdat we er al zijn, maar omdat we weten: nu is het echt niet meer ver.

De laatste kilometers slingert de weg en dan verschijnt plots de Peñón de Ifach. Hét symbool van Calpe. Hoe vaak we die rots ondertussen ook gezien hebben, het doet nog altijd iets met een mens.

Sylvie kijkt op van haar telefoon en zegt bijna elke keer hetzelfde: “Kijk, daar is hij.” Alsof het over een vriend gaat. En eigenlijk zegt dat genoeg.

“De eerste glimp van de Peñón. Voor ons begint Calpe daar.”

Na al die kilometers weet je op dat moment gewoon: we zijn er bijna. Nog even en de koffers staan binnen, de auto staat geparkeerd en we lopen richting zee. Voor ons eerste aperitiefje. Dat gevoel alleen al is onbetaalbaar.

Meestal wordt het dan vanzelf even stil in de auto. Gewoon kijken. Naar de Peñón, naar de zee erachter en naar dat vertrouwde beeld waar we onderweg zo naar hebben uitgekeken.

Het is het moment waarop onze reis naar Calpe weer begint. Telkens opnieuw, telkens verrast.