Catamaran in Calpe: varen langs de Peñón bij zonsondergang is pure magie

We voeren met de catamaran langs de voet van de Peñón de Ifach. De (t)rots van Calpe die boven ons uittorende als een stille bewaker van de kust. Zijn schaduw lag over het water terwijl de rest van de zee al begon te gloeien in de kleuren van de avond. Het was zo’n moment waarop je voelt dat de dag op zijn mooist is.

Sylvie lag in het net op de catamaran, haar benen lichtjes boven de golven, haar haren dansend in de wind. Ze keek naar de rots alsof ze hem voor het eerst zag, terwijl de zon er een gouden rand langs trok. “Dit blijft indrukwekkend,” zei ze, zonder haar blik los te maken. En ik kon haar alleen maar gelijk geven. De Peñon de Ifach lijkt altijd groot, maar vanaf het water is het heel indrukwekkend.

De catamaran gleed rustig verder, de zeilen strak, de wind precies goed. Voor ons kleurde de zee warmer en warmer, alsof de zon haar laatste licht speciaal voor ons uitstrooide. Sylvie draaide zich naar mij, haar ogen half dichtgeknepen door het licht.

We voeren verder, weg uit de schaduw van de rots, het warme licht in. De overgang was bijna magisch: achter ons koel blauw, voor ons vloeibaar goud. De catamaran sneed door het water, zacht en ritmisch, alsof hij wist dat dit een avond was om te respecteren.

Net toen de zon de horizon raakte, klonk er een zachte knal. Ver weg, maar duidelijk. We keken allebei op. Boven de kustlijn steeg een eerste lichtflits op, gevolgd door een waaier van kleuren die zich uitstrekte boven de rots van Calpe. Vuurwerk. De reflecties dansten op het water, alsof de zee zelf meevierde.

Sylvie lachte, die typische lach die ze heeft wanneer iets mooier is dan ze had durven hopen. “Serieus? Op dit moment,” zei ze. En ik moest toegeven: Calpe heeft soms perfecte timing.

We bleven varen, de catamaran recht door een zee die rood, blauw en goud werd. Sylvie schoof dichterbij, haar hand op mijn arm, haar blik omhoog. “Dit is de mooiste,” fluisterde ze. En ik wist dat ze gelijk had.

En terwijl de catamaran verder gleed en de laatste kleuren van het vuurwerk uitdoofden boven de rots, voelde het alsof de zee zelf een diepe ademhaling nam. Sylvie legde haar hoofd tegen mijn schouder, de golven tikten zacht tegen de romp, en ik wist: sommige avonden hoef je niet te onthouden, ze blijven vanzelf.

Calpe diem. De rest komt later.