Tapasfestival Calpe: proeven, vieren en genieten op Plaza Mayor bij avondlicht

We zijn nog maar net aangekomen op ons appartement toen er een welriekende geur het terras binnendrong.

Terwijl Sylvie in eeuwige twijfel zit welk zomerkleedje ze die avond zal dragen, wordt mijn neus gericht naar het zuiden… iets in de lucht vertelt me dat Calpe vanavond leeft. Niet gewoon een beetje, maar echt.

Die typische mix van gegrilde vis, warme kruiden en een vleugje muziek die tussen de straten zweeft. Het Tapasfestival op Plaza Mayor is begonnen, en het lijkt alsof de stad ons persoonlijk uitnodigt.

Wanneer we het plein oplopen, is het alsof we in een andere wereld stappen. Plaza Mayor bruist. Kraampjes staan dicht bij elkaar, elk met kleine bordjes die glanzen in het avondlicht. Een tortilla die nog warm is, garnalen die net van de grill komen, broodjes met jamón die zo dun gesneden zijn dat je ze bijna doorzichtig ziet. Sylvie steekt haar neus in de lucht en zegt: “Hier moeten we beginnen.” Ik glimlach, want ze heeft altijd gelijk.

We bewegen van kraam naar kraam, telkens aangetrokken door een nieuwe geur, een nieuw verhaal, een nieuwe smaak die ons even doet stilstaan. De wijn vloeit, glazen klinken, en ergens op de achtergrond speelt een gitarist een melodie die de avond nog zachter maakt. Het is geen haastige maaltijd, maar een wandeling door smaken die iets vertellen over Calpe: de zee, de zon, de mensen die hier met trots koken.

Op een bepaald moment staan we stil. De Peñón de Ifach torent boven het plein uit, goud in het laatste licht van de dag. Sylvie tikt me aan en zegt: “Kijk hoe mooi.” En ik kijk, niet alleen naar de rots, maar naar haar, terwijl ze dit schouwspel meerdere keren vastlegt op haar gsm, want anders zou niemand geloven hoe mooi ze het die avond zag.

Net wanneer we denken dat de avond niet mooier kan worden, klinkt er een zachte knal. Een eerste lichtflits boven Plaza Mayor, gevolgd door een waaier van kleuren die de hemel vullen.

Vuurwerk. De menigte juicht, glazen worden geheven, en de muziek zwelt aan. Calpe viert, en wij vieren mee, onder een hemel die lijkt mee te lachen.

Wanneer we uiteindelijk terug richting de straat wandelen, hebben we geen idee hoeveel tapas we precies gegeten hebben. Het maakt ook niet uit. We vertrekken met een paar wijnvlekken op onze servetten en dat heerlijke gevoel dat je alleen krijgt wanneer een stad haar hart laat zien. Warm, gastvrij en vol smaak.

En precies daarom komen we hier graag terug. Omdat Calpe je niet alleen laat zien hoe mooi het is, het laat je proeven hoe het voelt.