Horchata proeven in Valencia: waarom deze Spaanse klassieker nóg beter smaakt vanuit Calpe

We zijn écht gek van horchata.

Ken je dat?

Het is zo’n typisch Spaans drankje dat je misschien voorbijloopt zonder te weten wat het is… tot je het één keer proeft. Die eerste slok is altijd hetzelfde: koel, zacht, een beetje romig, een smaak die je niet meteen kunt plaatsen maar die je wél bijblijft. En het gekke is: eens je het gedronken hebt, wil je het steeds opnieuw. Het wordt bijna een ritueel. Even stoppen aan een kraampje, twee glazen bestellen, lachen omdat we weten wat komt… en dan dat heerlijke moment waarop de Spaanse zomer precies in je mond smelt.

In Calpe drinken we het meestal op de boulevard, ergens tussen de geur van zonnecrème en de zilte lucht van de zee. Maar de plek waar horchata écht tot leven komt, ligt een beetje verder. Valencia. De stad waar dit drankje geboren werd, waar het geen toeristische verrassing is maar een traditie. Een cultuur. Een smaak die families al generaties lang delen.

Op een warme dag besloten we met de wagen naar Valencia te rijden. Het is zo’n rit die vanzelf gaat: de kustlijn die langzaam verandert, de horizon die breder wordt, de stad die zich aankondigt nog voor je er bent. Valencia voelde meteen anders. Groter, bruisender, voller. En toch was het de horchata die ons het meest aantrok.

We wandelden door de straten tot we bij een oude horchatería kwamen, zo’n plek waar je voelt dat er al honderd jaar verhalen verteld worden. De man achter de toonbank keek naar ons alsof hij meteen wist dat we nieuw waren. “Primera vez?” vroeg hij. Sylvie knikte. “No,” zei ik, “pero somos muy fans.” Hij lachte breed, alsof hij trots was dat twee mensen uit België zijn drankje hadden ontdekt.

De horchata die we daar dronken was anders. Dieper van smaak. Romiger. Alsof Calpe ons de teaser had gegeven en Valencia de volledige film. Sylvie keek me aan met die blik die ze heeft wanneer ze iets écht lekker vindt. “Dit is nog beter,” zei ze. En ik moest toegeven: dit was horchata zoals het bedoeld is.

We bleven even zitten, glazen in de hand, de stad rondom ons. Het was zo’n moment waarop je voelt dat vakantie niet alleen gaat over zon en zee, maar ook over smaken, kleine ontdekkingen, dingen die je meeneemt naar huis. Toen we later terug naar Calpe reden, zei Sylvie: “We moeten dit iedereen aanraden. Valencia voor de cultuur… en voor de horchata.”

En dat is precies wat ik nu doe. Als je in Calpe bent, probeer horchata. Echt. Het is zo’n onverwachte Spaanse verrassing die je dag mooier maakt. En als je tijd hebt, rij eens naar Valencia en proef het daar ook. Je zal merken dat één slok genoeg is om je een nieuwe gewoonte te geven.