Altea oude stad: de mooiste dagtrip vanuit Calpe vol sfeer, geschiedenis en charme

We vertrokken die ochtend vanuit Calpe, zonder haast. De zee glinsterde naast ons, de lucht was helder, en het voelde alsof de dag vanzelf zou bepalen wat we gingen doen. Altea lag maar een klein stukje verder, maar toch heb ik altijd het gevoel dat je onderweg een andere wereld binnenrijdt.

Zodra we de oude stad binnenwandelen, gebeurt het elke keer opnieuw. Sylvie vertraagt. Haar blik wordt nieuwsgierig, haar handen beginnen te zoeken, te voelen, te ontdekken. Dit is het deel van Altea waar vroeger kunstenaars samen woonden, werkten en elkaar inspireerden. Je voelt het nog steeds: die creatieve rust, die zachte energie die hier blijft hangen.

En als je nog wat verder teruggaat in de tijd, zie je ook de sporen van de moren die hier ooit heer en meester waren. Het zit in de vormen van de huizen, in de smalle straatjes, en vooral in de prachtige blauwe koepels die boven de oude stad uitstijgen. Die koepels lijken bijna te zweven in het licht, alsof ze een verhaal vertellen dat je alleen hoort als je er even bij blijft staan.

Sylvie duikt ondertussen van het ene winkeltje naar het andere. Keramiek, geurende zeepjes, handgemaakte armbandjes… en dan die typische kleine kraampjes waar je altijd iets unieks vindt. Ik zie hoe ze geniet van elk detail. En heel eerlijk: ik geniet evenveel van het kijken naar haar.

Dan komt dat moment dat bijna traditie is geworden. Sylvie draait zich om met een paar handgemaakte oorbelletjes in haar hand, haar ogen glinsteren, en ik weet al hoe laat het is. Ik koop ze voor haar. Niet omdat ze ze nodig heeft, maar omdat ze zo gelukkig wordt van dat kleine, unieke dingetje dat alleen in Altea bestaat.

We wandelen verder omhoog, tot op het plein bovenaan. Dat plein waar de oude stad openvalt en je uitzicht hebt over de zee. We bestellen een cortado, Sylvie legt haar nieuwe oorbelletjes op tafel, en ik kijk rond. De witte muren, de blauwe koepel, de stilte die nooit echt stil is… het is alsof de kunstenaars en de moren hier nog steeds fluisteren.

Altea hoeft niet groots te zijn.

Het hoeft niet spectaculair te zijn.

Het is gewoon een plek waar je samen even stilvalt.

En wanneer we terug naar Calpe rijden, zegt Sylvie: dit moeten we blijven doen.

Ik knik. Want dat is precies wat de oude stad van Altea doet:

je uitnodigen om terug te komen.