Als kind zou ik het wel geweten hebben. Paaseieren zoeken op het strand bij 20 à 22 graden. Dat had ik geweldig gevonden. Geen nat gras en koude vingers, maar schoenen uit, voeten door het water en ondertussen zoeken waar de eitjes verstopt liggen. Al zouden ze in Calpe misschien beter niet te lang blijven liggen.
Bij ons valt Pasen nogal eens in zo'n periode waarin het lente zou moeten zijn, maar je daar buiten nog niet altijd veel van merkt. In Calpe voelt dat vaak helemaal anders aan. De zon doet al flink haar best, alles staat mooi in bloei en je leeft weer veel meer buiten.
Maar wie brengt die paaseieren eigenlijk?
Tijdens het schrijven vroeg ik het me plots af. Wij vinden het de normaalste zaak van de wereld dat kinderen met Pasen op zoek gaan naar chocolade-eieren. Maar waarom eigenlijk?
In België kennen we natuurlijk de paasklokken die naar Rome vertrekken en terugkomen met eieren. Op andere plaatsen krijgt de paashaas de eer. Wie uiteindelijk verantwoordelijk is voor al die chocolade, laat ik graag in het midden. Als ze maar komen.
In Spanje pakken ze Pasen dan weer anders aan. Tijdens Semana Santa staan processies en religieuze tradities centraal. In de regio Valencia vind je ook de mona de Pascua, een zoet paasgebak dat traditioneel met een ei wordt versierd. Alle respect voor de Spaanse traditie, maar geef mij dan toch maar een chocolade-ei.
Belgische paaseieren op een Spaans strand
Ik vraag me soms af wat er zou gebeuren als je op het strand van Calpe een paar Belgische of Nederlandse kinderen chocolade-eieren laat zoeken. Ik vermoed dat de Spaanse kinderen snel genoeg zouden begrijpen wat er aan de hand is. Je hoeft tenslotte geen Nederlands te spreken om te weten dat er ergens chocolade te rapen valt. Voor je het weet loopt half het strand mee te zoeken. En eerlijk? Dat lijkt me een traditie die best wat meer internationaal mag worden.
“Pasen in Calpe voelt als de lente zoals je ze altijd had gehoopt: zon op je gezicht, zee op de achtergrond en paaseieren die sneller verdwijnen dan je ze kunt verstoppen.”
Ik zie het al voor mij. Eitjes verstopt in het zand, kinderen die zoeken en tussendoor natuurlijk toch met hun voeten in het water belanden. De ouders ergens in de zon, genietend van een koffie, een drankje of gewoon van het feit dat iedereen zich amuseert.
Eigenlijk past dat beeld perfect bij Calpe in het voorjaar. Maart en april zijn heerlijke maanden om buiten te zijn. Naar het strand als de zon goed zit, wandelen langs de boulevard, naar de markt, ergens lunchen of aperitieven. Met de huurwagen richting Altea of Guadalest. Of gewoon niets plannen en 's morgens beslissen waar je zin in hebt.
Alles staat mooi in bloei, het is rustiger dan in de zomer en de temperaturen zijn ideaal om eropuit te trekken. En uiteindelijk eindigt de dag toch weer aan zee. Schoenen uit. Voeten in het water. Meer hoeft dat soms niet te zijn.
En smelten die paaseieren nu?
Dat zal van de dag afhangen. Maar ik zou de zoektocht toch vóór de aperitief plannen.
Als kind had ik mijn keuze in ieder geval snel gemaakt: paaseieren zoeken in een natte tuin of met blote voeten op het strand van Calpe. Geef mij dan maar Calpe.
En smelten de eitjes onderweg toch een beetje? Dan doen we gewoon wat elk verstandig kind zou doen. Ze sneller opeten.
Nu ik er zo over nadenk, misschien moeten we bij onze Spaanse vrienden eens voorzichtig een ballonnetje oplaten. Wat zouden zij ervan vinden om met Pasen de paashaas of onze klokken uit Rome naar Calpe te halen? Ze mogen kiezen. Wij zorgen wel voor de chocolade. Belgische uiteraard. En wie weet zoeken we volgend jaar met z'n allen paaseieren op het strand van Calpe. Ik zie dat alvast zitten.
Ook interessant:
