De regen tikt tegen de ramen. Niet zachtjes, maar met de vastberadenheid van een herfst die duidelijk wil maken dat de zomer nu écht voorbij is. Buiten waaien de bladeren door de straten, de lucht is grijs en de avond valt alweer veel te vroeg. Binnen liggen Sylvie en ik onder een dekentje. Zij met een warme chocomelk tussen haar handen, ik met een dampende gemberthee.
Buiten is het herfst. Binnen is het warm, gezellig en vertrouwd. Zo hoort een Halloweenavond er voor ons ongeveer uit te zien. En dan denk je aan Calpe, zo’n 1.700 kilometer zuidelijker, waar diezelfde avond zich in een totaal ander decor afspeelt. De palmbomen bewegen zachtjes in de avondbries. Op de terrassen wordt nog gelachen en gepraat, mensen genieten van een drankje en de Middellandse Zee ligt amper een paar straten verder. Het is eind oktober, maar je hebt nog altijd zin om buiten te blijven. En toch duiken ook hier ineens pompoenen, spoken, heksen en skeletten op.
Kinderen kijken vol spanning uit naar hun verkleedpartij en vooral naar alles wat er straks in hun snoepzak zal verdwijnen. Welkom bij Halloween in Calpe. Waar spoken tussen de palmbomen lopen en de herfst zich van een heel andere kant laat zien.
“Iemand is pas écht dood als iedereen hem of haar is vergeten.”
Wat we zo bijzonder vinden aan deze periode, is dat twee heel verschillende tradities hier moeiteloos naast elkaar bestaan. Halloween heeft ook in Spanje zijn plaats gevonden. Kinderen verkleden zich, winkels en etalages krijgen een griezelig tintje en overal verschijnen pompoenen. Maar een dag later, op 1 november, is het Día de Todos los Santos: Allerheiligen. Dan verandert de sfeer. Mensen bezoeken het kerkhof, brengen bloemen mee en staan even stil bij familieleden en vrienden die er niet meer zijn. Net zoals veel families dat in België en Nederland doen. En plots lijken België, Nederland en Spanje helemaal niet zo ver uit elkaar te liggen. Want of je nu in Calpe bent of thuis, uiteindelijk denken we allemaal weleens aan iemand die we missen. Aan momenten die zijn blijven hangen. Aan mensen die niet meer naast ons zitten, maar die op de een of andere manier toch bij ons blijven.
Iemand is pas écht dood als iedereen hem of haar is vergeten. We vinden dat eigenlijk een mooie gedachte voor deze periode. Even stilstaan bij wie we missen, maar tegelijk beseffen hoe waardevol de mensen zijn die vandaag nog rond ons zitten. Want later zijn het vaak de kleine dingen die we ons herinneren. Een wandeling samen. Een goed gesprek. Een etentje met familie. Samen lachen om iets onnozels. Of gewoon een regenachtige avond onder een dekentje, met een warme chocomelk voor Sylvie en een dampende gemberthee voor mij. Halloween en Allerheiligen lijken misschien twee totaal verschillende werelden. Het ene draait om plezier maken, het andere om herinneren. En toch hebben ze meer met elkaar gemeen dan je op het eerste gezicht zou denken.
“Trick or treat onder de palmbomen”
Overdag is Calpe gewoon Calpe.
Mensen wandelen langs de boulevard, de terrassen zijn gezellig en de zee glinstert in het laatste zonlicht. Maar zodra de avond valt, verandert de sfeer. Pompoenen lichten op voor deuren en in etalages. Spinnenwebben verschijnen tussen de versieringen. Een heks kijkt vanaf een balkon uit over de straat en een skelet houdt de wacht aan een winkeldeur. Niet veel later verschijnen overal kleine heksen, vampiers, spoken, zombies en superhelden. Sommigen met een cape die eigenlijk een maat te groot is, anderen met schmink waar thuis duidelijk serieus werk in is gekropen.
En dan klinkt het: “Trick or treat!” Deuren gaan open. Een handje snoep verdwijnt in een emmertje, even verderop volgt een chocolaatje en wie geluk heeft, krijgt nog iets extra omdat zijn kostuum zo geslaagd is. Kinderen vergelijken trots hun buit. Ouders wandelen rustig mee en blijven hier en daar even praten. Vrienden komen elkaar tegen op een pleintje. Er wordt gelachen, geroepen en genoten. En ergens is altijd die zee. Niet noodzakelijk zichtbaar, maar nooit ver weg. Dat blijft voor ons misschien het vreemdste én leukste beeld: kinderen die verkleed als heks, spook of vampier onder de palmbomen lopen, terwijl de Middellandse Zee amper een paar straten verder ligt.
Het is Halloween zoals we het kennen. En toch helemaal anders. Eerlijk? Dat blijft een beetje wennen. Misschien omdat Halloween in ons hoofd nog altijd thuishoort bij regen tegen de ramen, een dekentje in de zetel, Sylvie haar warme chocomelk en mijn dampende gemberthee. Maar precies dat contrast maakt Halloween in Calpe zo leuk.
“Calpe eind oktober? Absoluut.”
Wie Calpe alleen kent van juli en augustus, mist eigenlijk een heel ander stukje van de stad. Buiten het hoogseizoen wordt alles rustiger. Je wandelt langs de boulevard zonder de drukte van de zomer, trekt je wandelschoenen aan voor een tocht in de omgeving, springt op de fiets, slentert over een markt, bezoekt een dorpje in het binnenland of zoekt gewoon een terras uit voor een lange lunch. Geen haast. Niets dat per se moet.
En ondertussen gaat het gewone leven in Calpe verder. Dat vinden we misschien nog het leukste aan deze periode. Je hoeft eigenlijk niets bijzonders te doen om ervan te genieten. Wandelen, fietsen, lekker eten, een uitstapje maken, een markt bezoeken of gewoon ergens gaan zitten en kijken naar wat er rondom je gebeurt. En dan is het ineens Halloween en lopen er heksen en vampiers tussen de palmbomen. Dat krijg je er gewoon bij. En misschien is dat ook waarom we zo graag in Calpe zijn buiten de zomermaanden. Het hoeft allemaal niet spectaculair te zijn.
Juist die gewone momenten maken het zo leuk. Een wandeling. Iets gaan eten. Even naar de markt. Een terrasje. Niets bijzonders misschien, tot je er later aan terugdenkt. Of dat nu onder een dekentje in België is, met regen tegen het raam, een warme chocomelk voor Sylvie en een dampende gemberthee voor mij. Of buiten in Calpe, onder de palmbomen en met de Middellandse Zee vlakbij. Uiteindelijk gaat het niet zozeer om waar je bent, maar om met wie je er bent.
Ook interessant: Moros y Cristianos in Calpe: een feest om mee te maken
