Kilometers bloesems in wit en zachtroze. Heel mooi , maar op een foto blijft het toch een foto. Tot je er zelf tussen rijdt. De ‘wauws’ en ‘oh’s’ volgen elkaar al snel op.
Dat overkwam ons eind februari, begin maart. We waren vanuit Calpe het binnenland ingereden, richting Benissa en verder. Niet echt met een plan. Gewoon wat rondrijden. En plots stonden ze overal. Amandelbomen vol bloesems. Eerst hier en daar eentje, daarna hele stukken. Wit, roze, alles door elkaar. We stopten regelmatig om foto’s te nemen en reden dan weer verder.
Een terrasje tussen de amandelbloesems
Ergens tussen al die bloesems kwamen we een piepklein café tegen. Zo’n cafeetje waar je anders waarschijnlijk gewoon voorbijrijdt. Een oud Spaans dametje hield het open. Binnen zat één local aan de toog en de postbode kwam er zijn koffietje drinken. Verder niemand.
Wij gingen buiten op het terrasje zitten. Ik bestelde een cortado, Sylvie een muntthee. De voorjaarszon op ons gezicht. Het vatje vitamine D vulde zich vanzelf. We bleven daar gewoon wat zitten. De postbode dronk zijn koffie en vertrok weer. Het dametje deed rustig verder. En wij zaten daar tussen al die bloesems. Voor hen waarschijnlijk een heel gewone ochtend.
“Voor hen waarschijnlijk een heel gewone ochtend. Voor ons eentje die we jaren later nog altijd vertellen.”
Na een tijdje reden we verder. We parkeerden de auto ergens tussen de amandelbomen en gingen wat wandelen. Geen route. We kozen gewoon een richting. Na een tijdje kwamen we om een hoek en stond daar een klein boerderijtje. Een man kwam net thuis van het land. Ik sprak hem aan en we raakten wat aan de praat. Bleek hij olijfboer te zijn.
Hij vertelde dat hij net nieuwe olijfpersen had en vroeg of we eens wilden kijken. Natuurlijk. Dus wij mee naar binnen. Hij begon alles te tonen en uit te leggen. Die persen waren nieuw en hij was er echt fier op. Dat zag je gewoon. Ons Spaans is niet perfect en we zullen ook wel wat gemist hebben, maar we begrepen elkaar. Voor we weer vertrokken, kochten we een paar flessen van zijn olijfolie. Heerlijke olijfolie trouwens.
Later reden we terug naar Calpe. Een paar flessen olijfolie in de auto en véél te veel foto’s van amandelbloesems op onze telefoon.
Als ik nu aan die dag terugdenk, zie ik vooral dat kleine terrasje weer voor me. Dat oude dametje, de postbode die zijn koffie kwam drinken, mijn cortado en Sylvie haar muntthee. De voorjaarszon op ons gezicht. En die olijfboer natuurlijk. Hoe fier hij was op zijn nieuwe persen. Elke keer als we thuis die olijfolie gebruikten, hadden we het er weer even over.
Eigenlijk waren we die ochtend gewoon wat gaan rondrijden. Geen plannen, geen lijstje van dingen die we wilden zien. We kwamen thuis met veel te veel foto’s, een paar flessen olijfolie en een verhaal dat we jaren later nog altijd vertellen.
Ook interessant:
