Paseo Ecológico Calpe: de kustwandeling die elke keer anders voelt

Elke Calpe‑liefhebber kent deze wandeling.

En eerlijk: de meesten hebben ze al meerdere keren gedaan.

Toch voelt het altijd alsof je een nieuwe route ontdekt. Alsof de kustlijn zichzelf telkens opnieuw schildert. Dat komt door de zon, die hier zo’n meester is in licht. Ze speelt met de rotsen, met het water, met de houten vlonders… en daardoor lijkt de Paseo Ecológico elke keer een andere wandeling.

Ik stapte het pad op en voelde meteen die typische rust. Het zachte kraken van hout onder mijn voeten, het ritme van golven die tegen de rotsen tikken, de lucht die helder en lichtblauw boven me hing. De zee lag er turquoise bij, zo’n kleur die je nergens anders ziet dan hier, tussen Calpe en Benissa.

Bij elke bocht veranderde het licht.

Soms fel en glinsterend, soms zacht en bijna pastel.

En precies daardoor voelde het alsof ik een nieuwe kust ontdekte, zelfs al wist ik perfect waar ik was.

De verborgen baaitjes lagen er stil bij, verscholen tussen rotsen die door de zon goud leken. Ik bleef even staan bij een kleine inham waar het water zo helder was dat je de stenen op de bodem kon tellen. Het was zo’n plek waar je denkt: dit is vakantie. Geen drukte, geen lawaai, alleen de zee die haar verhaal vertelt.

Verderop liep het pad omhoog, langs houten trappen die je een beter zicht geven op de kustlijn. De Peñón lag achter me, Benissa voor me, en ik voelde die typische vrijheid die je alleen krijgt wanneer je langs water wandelt. De wind was zacht, de zon warm, en het licht bleef spelen alsof het me wilde tonen dat dit pad nooit hetzelfde is.

Toen ik terug richting Calpe wandelde, merkte ik het opnieuw: de kleuren waren anders. Het licht was veranderd. En daardoor voelde de wandeling anders dan toen ik vertrok.

Dat is het mooie aan de Paseo Ecológico.

Je doet hem tien keer, twintig keer, honderd keer…

Maar het lijkt altijd alsof je hem voor het eerst doet.