Oktoberfest in Calpe: waar een avond zomaar een herinnering wordt

“We gaan gewoon even kijken'“.

Sommige avonden plan je weken op voorhand. Andere ontstaan gewoon. Zo'n avond beleefden Sylvie en ik tijdens het Oktoberfest in Calpe.

We vertrokken zonder verwachtingen. Gewoon even gaan kijken, een drankje drinken en wat van de sfeer genieten. Tenminste, dat was het plan.

Al van op weg naar het Parc de la Creativitat voelden we dat er iets leefde in de stad. Overal liepen mensen dezelfde richting uit. Vriendengroepen die vrolijk aan het bijpraten waren, koppels die hand in hand wandelden, gezinnen met kinderen die duidelijk zin hadden in een gezellige avond.

Eenmaal aangekomen werden we meteen meegesleurd in de sfeer. Muziek op de achtergrond, het geluid van klinkende glazen, de geur van lekker eten en overal lachende gezichten. Geen telefoons die alle aandacht opeisten. Geen haast. Gewoon mensen die genoten van het moment.

Terwijl de eerste artiesten het podium innamen, zochten wij een plekje tussen de bezoekers. Wat ons meteen opviel, was hoe vanzelf alles leek te gaan. Mensen schoven aan bij elkaar, maakten een praatje en begonnen gesprekken alsof ze elkaar al jaren kenden.

Dat is misschien wel wat Calpe zo bijzonder maakt.

Hier ontmoet je geen vreemden, alleen mensen die je nog niet kent.

Aan de tafel naast ons vertelde een man hoe hij twintig jaar geleden voor het eerst naar Calpe kwam voor één week vakantie. Vandaag heeft hij de tel verloren van het aantal keer dat hij terugkeerde. Aan een andere tafel werd luid gelachen om verhalen die waarschijnlijk al tientallen keren waren verteld, maar blijkbaar nog altijd even grappig waren.

En ergens tussen die gesprekken, de muziek en de gezellige drukte beseften we dat het Oktoberfest eigenlijk niet draait om bier of optredens.

Het draait om samenzijn. Om herinneringen maken. Om even ontsnappen aan de drukte van alledag.

Toen later op de avond bekende nummers door de luidsprekers klonken, zag je overal mensen meezingen. Sommigen luid en enthousiast, anderen wat aarzelend. Maar iedereen deed mee. En dat maakte het zo mooi.

Niemand probeerde perfect te zijn. Iedereen probeerde gewoon gelukkig te zijn.

Voor we het wisten, was het al laat. De avond was voorbijgevlogen. Terwijl we terug naar huis wandelden, keken we nog even achterom naar de lichtjes, de muziek en de mensen die nog volop aan het genieten waren.

"Dat is nu typisch Calpe," zei Sylvie. En ze had gelijk.Je vertrekt voor een evenement, maar je komt thuis met een gevoel. Een warm gevoel dat nog lang blijft hangen.

Misschien is dat wel het echte succes van het Oktoberfest in Calpe. Niet wat er op het programma staat, maar wat je mee naar huis neemt.

En soms is dat gewoon een mooie herinnering aan een avond waarop het leven even precies goed was.