Vanuit Calpe trekken Sylvie en ik regelmatig richting Dénia. Niet ver, maar toch weer helemaal anders. Dat is net wat we zo leuk vinden aan deze streek: je hoeft soms maar even te rijden om weer iets nieuws te ontdekken.
Eenmaal aangekomen beginnen we gewoon te wandelen. Dénia heeft van die straatjes waar we gemakkelijk blijven hangen. Oude gevels, boetiekjes en vooral veel gezellige pleintjes. Je denkt dat je ze ondertussen wel kent en dan sla je weer ergens een hoek om en sta je op een pleintje waarvan we allebei denken: zijn we hier nu echt nog nooit geweest? Althans, zo lijkt het toch.
Sylvie ziet de winkeltjes meestal iets sneller dan ik. Ik kijk dan weer sneller naar waar we iets kunnen eten. Goede taakverdeling.
Tegen de middag begint dat laatste stilaan door te wegen. Eerst iets drinken, daarna rustig eten. Paella? Altijd een goed idee. Geen haast, gewoon blijven zitten zolang het gezellig is. Afsluiten doe ik graag met een cortado. Klein koffietje, maar blijkbaar wel voldoende reden om toch nog wat langer te blijven zitten.
“Een pleintje, wat tapas en een goed glas. Dénia hoeft het voor ons niet ingewikkelder te maken.”
Daarna wandelen we richting de haven en Baix la Mar. Deze keer hebben we afgesproken met Ilse. Zij kent Dénia goed en neemt ons mee naar zo’n lokale bar waar we zelf waarschijnlijk gewoon voorbij zouden wandelen.
We bestellen samen wat tapas en drinken er een goed glas bij. Een uitstekende plek om bij te praten. En dat doen we dan ook. Voor je het weet zijn we een paar uur verder en bestellen we toch nog iets bij. We hebben duidelijk geen haast.
Dat zijn trouwens vaak de beste adresjes. Niet degene die je vooraf uitgebreid opzoekt, maar de plekken waar iemand die de stad kent gewoon zegt: “Kom, we gaan hier zitten.”
Ondertussen kennen we zelf ook al wat adresjes rond de haven. En toch blijft Dénia ons verrassen. Net wanneer je denkt dat je stilaan weet waar je graag komt, ontdek je weer een ander terrasje, straatje of pleintje.
Misschien is dat precies waarom we blijven terugkomen. Niet om een lijst bezienswaardigheden af te werken. Gewoon wat rondwandelen, een winkeltje binnen, ergens iets eten, tapas delen met Ilse en zien waar we uiteindelijk belanden.
Tegen de late namiddag rijden we opnieuw richting Calpe.
We zijn weer langer gebleven dan gepland.
Blijkbaar gebeurt dat nogal vaak wanneer wij “even” ergens naartoe gaan.
Dit vinden andere lezers ook interessant:
