Wandeling van Arenal‑Bol naar Playa de la Fossa: waarom Calpe altijd weer ons hart verovert

Zicht op Playa Arenal‑Bol in de ochtend: brede kustlijn, zacht licht, rustige zee en de boulevard die langzaam ontwaakt.

Ik trok mijn nieuwe Spaanse sandalen aan… en vijf minuten later wist ik weer waarom we telkens naar Calpe terugkeren. Sommige dagen hebben geen planning nodig. Geen uitstappen. Geen bucketlist. Wel een wandeling langs zee.

Sylvie stond al buiten, zonnebril op, klaar om te vertrekken. We keken elkaar aan en zonder iets te zeggen, wisten we het. Vandaag wandelen we van Arenal‑Bol naar Playa de la Fossa.

Ons appartement ligt vlak bij het strand, dus nog geen twee minuten later stonden we op dat stukje kust dat ons telkens opnieuw weet te verrassen. Niet voor niets behoort Arenal‑Bol tot de mooiste stranden van Europa.

De sfeer was precies zoals we ze graag hebben. Kinderen die lachen. Koppels die hand in hand wandelen. Het zachte geluid van de golven op de achtergrond. Sylvie kneep even in mijn hand en zei dat het licht vandaag bijzonder mooi was. En eerlijk? Ze had gelijk.

We wandelden richting de Peñón de Ifach, met de zee links van ons en het strand dat langzaam achter ons verdween. De wind speelde met mijn haar. Sylvie lachte. Die kapper in Calpe gaat content zijn.

Hoe dichter we bij de rots kwamen, hoe indrukwekkender alles werd. Het geluid van de zee werd dieper. De omgeving ruiger. Alsof Calpe je stap voor stap meeneemt van ontspanning naar verwondering.

Bij Cala El Racó bleven we even staan. Het water was zo helder dat je de vissen zag zwemmen zonder zelfs maar een snorkel op te zetten. En precies daar, met de Peñón naast ons en de zee onder ons, dacht ik: Sommige vakanties vergeet je na een paar maanden. Maar sommige plekken draag je jaren later nog altijd mee.

Calpe is voor ons zo’n plek. Een plek waar herinneringen blijven hangen. Waar je niet alleen foto’s maakt, maar verhalen verzamelt.

Daarna volgt dat korte stukje langs de weg waar we altijd om moeten lachen. Niet het mooiste deel van de wandeling, maar het duurt amper een minuut. En meteen daarna opent Calpe zich opnieuw.

Voor ons ligt Playa de la Fossa. Breed strand. Helder water. De Peñón die majestueus over alles uitkijkt.

Sylvie bestelt een sangria. Ik een cortado. En samen kijken we naar de zee alsof we ze voor het eerst zien.

Het is geen spectaculaire wandeling. Geen verborgen geheim. Geen attractie die je op een bucketlist moet afvinken. Maar misschien maakt dat het juist zo bijzonder. Het is echt.

Misschien is dat wel het mooiste aan Calpe. Je komt voor de zon. Maar je keert terug voor het gevoel.

Ons appartement ligt aan het Arenal‑Bol strand en vormt het ideale vertrekpunt voor deze wandeling.

Nu ben ik benieuwd: Welke plek in Calpe heeft jouw hart gestolen?