Verborgen snorkelplekken in Calpe: de geheime baaien die je niet in reisgidsen vindt.

“Ik ging snorkelen op plekken die in geen enkele gids staan”

Een verhaal door de ogen van één van onze gasten.

Ik ben al meerdere keren op vakantie geweest in Calpe. Ik ken de Peñón, de boulevard, de haven, de zoutmeren met de elegante flamingo's … en toch blijft de zee mij elke keer roepen.

Niet de drukke stranden, maar dat stille, heldere water tussen de rotsen. Dit jaar besloot ik iets anders te doen: snorkelen op plekken die je niet in de gids vindt. Plekken waar je even moet zoeken, waar je soms alleen staat, waar de zee nog haar eigen geheimen bewaart.

Het begon op een ochtend waarop de lucht nog koel was en de zon zich voorzichtig boven de horizon duwde. Ik wandelde naar een klein rotsstrandje achter Puerto Blanco, een plek die je niet toevallig vindt. Cala Les Urques lag er stil bij, alsof het nog sliep.

Geen handdoeken, geen strandstoelen, geen geroezemoes. Alleen het zachte geluid van golven die tegen de rotsen tikten. Toen ik het water in gleed, voelde ik meteen dat dit anders was.

Het was helder, bijna goud door de ochtendzon. Onder mij zag ik kleine visjes die nieuwsgierig kwamen kijken, zeesterren die als stille juweeltjes op de bodem lagen, en zelfs een octopus die zich elegant tussen de rotsen verstopte. Ik dreef daar, alleen, en dacht: hoe kan dit zo dicht bij Calpe liggen en toch zo onbekend zijn?

Een paar dagen later trok ik naar Cala del Mallorquí, een plek die je bereikt via een smal pad tussen pijnbomen. Het voelt alsof je een geheime route volgt die alleen locals kennen. Toen ik het plateau bereikte en uitkeek over turquoise water, wist ik meteen dat dit een bijzondere snorkeldag zou worden.

Ik gleed het water in en snorkelde langs rotswanden en kleine grotten waar het licht op een magische manier doorheen viel. Scholen vis schoten als zilveren pijlen voorbij. De stilte was bijna tastbaar. Geen toeristen, geen drukte, alleen water, licht en mijn eigen ademhaling.

Mijn laatste snorkelmoment was bij La Manzanera, naast de kleurrijke architectuur van Ricardo Bofill. Muralla Roja torende boven me uit als een surrealistisch kunstwerk, maar onder water was het minstens even bijzonder.

De rotsplateaus liepen zacht af in de zee, waardoor ik makkelijk het water in kon. Onder me zag ik grillige rotsformaties, kleine visjes en natuurlijke “grotjes”. Het contrast was prachtig: boven water de geometrische lijnen van Bofill, onder water de rust van de Middellandse Zee. Ik voelde me even deel van een schilderij.

Toen ik terug naar het appartement wandelde, nog nat van de zee, wist ik het al: dit was mijn mooiste Calpe‑moment ooit. Geen drukte, geen planning, geen verwachtingen. Alleen water, licht en stilte. En het mooiste? Iedereen kan het doen: je moet alleen weten waar je moet kijken.

Zou jij durven snorkelen op plekken die niet in de gids staan?