Toen Ivo plots niet meer recht kon staan

Het was putje winter in Calpe. Het begon met wat krampen.

We hadden eerst niet in het snotje dat het zo serieus was. We hebben allemaal wel eens last van onze buik nadat we iets verkeerds gegeten hebben. Het zal wel overgaan, dachten we. Ik zag Ivo maar water drinken. Zo van: nog wat water erover en dat brandje in mijn buik zal wel uitdoven. Alleen gebeurde dat niet. De krampen bleven komen en werden steeds heviger, tot Ivo op een bepaald moment amper nog recht kon staan.

Oké, dacht ik. Ik panikeer niet gauw, maar dit klopt niet. Ivo moet geholpen worden. We moeten weten wat er aan de hand is. Wellicht iets onschuldigs, maar toch. Tijd voor een dokter. Gelukkig is er vlak bij ons appartement een dokterspraktijk waar je 24 op 24 terechtkunt. Du Ivo mee en vertrekken. Kaartje van de mutualiteit bij? Check. Ik ging mee als tolk, voor het geval Ivo en de dokter elkaar niet goed zouden begrijpen. Bleek nergens voor nodig. De dokter sprak prima Engels en mijn Spaans had die dag bijzonder weinig meerwaarde.

Alles werd vlot geregeld. Ivo werd onderzocht, kreeg een voorschrift mee en daarna ging het rechtstreeks naar de apotheek.

“Een paar uur eerder kon Ivo amper rechtstaan. Even later zat hij weer in Bar America, mét die vertrouwde glimlach.”

En dan is het afwachten. Werkt die medicatie een beetje snel? Heel verrassend: ja. De medicatie werkte echt snel. Wat een geluk. De krampen werden minder, Ivo kon weer rechtstaan en daar was ook zijn aanstekelijke glimlach weer. Iedereen opgelucht.

Ik had eerlijk gezegd niet gedacht dat we zo snel alweer samen op een café zouden zitten. Maar wat later zat Ivo gewoon terug op zijn all-time favourite cafeetje: Bar America. Drankje voor zijn neus, die vertrouwde glimlach erbij. We keken naar hem en moesten lachen. Een paar uur eerder konden we alleen maar hopen dat het snel beter zou gaan. En nu zat hij daar weer.

Onze Ivo was terug. Meer moest dat voor ons niet zijn.