De wekelijkse markt in Calpe: geuren, smaken en het echte Spaanse leven
Dit verhaal begint bij de geur van sinaasappels.
Ik trek de deur van het appartement achter me dicht en wandel richting het centrum. Nog voor ik de hoek om ben, hoor ik het al: stemmen, gelach, kramen die openklappen.
De wekelijkse markt.
En elke keer opnieuw voelt het alsof ik in een ander ritme stap.
Sinaasappels liggen er in hopen, tomaten ruiken zoals tomaten écht horen te ruiken, en een vrouw duwt me zonder vragen een stukje meloen in de hand. “Dulce,” zegt ze. Ze heeft gelijk. Het smaakt naar pure eenvoud.
Bij de kazen en worsten kijkt de verkoper me aan met die typische Spaanse blik van: kom, proef maar, je gaat toch niet weg zonder iets te kopen. Hij heeft gelijk. De Manchego is zacht, de sobrasada bijna romig. “Todo de aquí,” zegt hij trots. En dat proef je.
Aan de overkant staat een oudere man achter bakken vol olijven. Hij zegt weinig, maar zijn handen vertellen genoeg. Hij laat me proeven, knikt goedkeurend en zegt: “Buena elección.” Alsof hij wist wat ik zou kiezen nog voor ik het zelf wist.
Dan de kruiden. Zakjes vol saffraan, paprikapoeder, laurier… geuren die blijven hangen in je handen en in je hoofd. Ik denk aan gerechten die ik misschien ga maken, of misschien ook niet. Soms is ruiken al genoeg.
En dan gebeurt het altijd:
die zoete geur.
Churros.
Ik probeer mezelf wijs te maken dat ik er maar één neem. Dat mislukt elke keer.
Bij de vismarkt tilt de visvrouw dorades en zeebaarzen op alsof ze ze persoonlijk kent. Ze praat met iedereen tegelijk, lacht luid, en kiest uiteindelijk gewoon voor mij. Dat is makkelijker.
Met mijn aankopen wandel ik terug naar het appartement. De stad klinkt wakkerder dan toen ik vertrok. Ik zet alles op het aanrecht, open het raam en laat de geluiden binnenkomen: stemmen, bestek, ergens een scooter, de zee die zacht tegen de kust beweegt.
Ik kijk naar wat ik heb meegebracht — niet veel, maar genoeg — en voel het weer:
dit is geen marktbezoek.
Dit is een manier van leven die je niet moet begrijpen, alleen maar toelaten.
Calpe diem.
De dag plukken, hier, op een plek die je sneller omarmt dan je zelf doorhebt.
En terwijl de geuren opnieuw opstijgen, weet ik:
ik kom hier terug.
Niet omdat het moet, maar omdat het vanzelf gaat.
